در نهايت نيز تذكّرات مفيدى ذكر شده است . جلد دوم كتاب ، بخش عمدهء فصل ششم را به خود اختصاص داده و دربارهء كسانى است كه روايت آنها قبول يا ردّ مىشود ، كه شامل اين عناوين است : - شروط معتبر در راوى ؛ - كيفيت ثبوت عدالت راوى ؛ - اختلاف در قبول جرح و تعديل مطلق يا همراه ذكر سبب ؛ - اقوال مختلف در مواردى كه جرح و تعديل با هم جمع شوند ؛ - آنچه در تصحيح سند ، معتبر است ؛ - الفاظ به كار رفته در جرح و تعديل و . . . . جلد سوم كتاب كه تتمّهء فصل ششم است ، تحت عنوان : الفاظى كه نه معناى مدح و نه معناى ذم دارند ، آمده ، مثل : مولا ، غلام ، شاعر كوفى ، لهُ اصل و . . . . فصل هفتم : در شرافت علم حديث و كيفيت دريافت و نقل آن است و در بر گيرندهء اين عناوين است : - سزاوار بودن در دريافت حديث ؛ - راه‌هاى دريافت حديث ؛ - كتابت و ضبط حديث ؛ - كيفيت روايت حديث ؛ - آداب گفتن حديث و آداب طالب حديث و . . . . فصل هشتم : در اسماى رجال و طبقات آنهاست ، كه شامل اين مطالب است : - تعريف صحابى و تابعى و مُخَضرَم ؛ - روايت بزرگان از زيردستان ، و امور متنوّع ديگر . . . . جلد چهارم ، مربوط به خاتمهء كتاب و دربارهء معرّفى كسانى است كه دربارهء رجال و علم درايه ، تأليفاتى داشته‌اند ، كه در اين ميان ، مؤلّف ، نام هشتاد نفر را ذكر كرده